We worden heel ons leven gezegd hoe we ons moeten gedragen, hoe we ons moeten voelen, hoe we moeten zijn. Zo vergeten we gaandeweg wie we zelf zijn of hoe we onszelf kunnen zijn.
De eerste versie van deze comic maakte ik in 2020, wanneer ik me pas begon te realiseren dat ik veel “deed alsof”, dat ik anders was dan de meeste mensen en anders dan wie ik dacht te zijn.
Toen vond ik het moeilijk om te accepteren, dus probeerde ik (te) hard te achterhalen welke stukken van mezelf echt waren en welke conditioneren, welke stukken waren echt van mij en welke heb ik gewoon geïnternaliseerd om anderen blij te maken.
“Wees gewoon jezelf.”
Iets dat men heel gemakkelijk zegt, maar dat is oprecht een van de moeilijkste dingen die ik ooit probeerde te doen. Het is een proces, eentje waarvan ik denk dat het nooit volledig klaar is maar zoiets waar je levenslang in blijft groeien. Het gaat elke dag beter.
Ik heb gemerkt dat, hoe dichter ik bij mezelf blijf, hoe minder energie ik verspil in vergelijking met maskeren, forceren, proberen te zijn wat iedereen verwacht dat ik ben. Ik heb geleerd en geaccepteerd dat hun verwachtingen bij hen liggen, dat zij die moeten managen, niet ik. Ik kan alleen maar aangeven wat ze realistisch van mij kunnen en mogen verwachten, grenzen stellen, en als iemand iets anders verwacht dat ik hen niet kan geven, dan is dat hun verantwoordelijkheid.
Een groot stuk van mijn leven heb ik verspild aan het proberen inschatten van wat mensen verwachten, een manier te vinden om daarin te passen, mezelf aan te passen, maar hoe hard ik ook probeerde, dat lukte niet en ik paste niet in die verwachtingen, want dat was ik niet. Dat gewoon niet doen, geeft mij zo veel extra tijd en energie, mentale ruimte, die ik in de plaats daarvan kan spenderen aan de echt belangrijke dingen des levens, zoals het maken van comics.
